''Sana bir sürü şey yazarım,bıkmadan usanmadan.Ama önce bir sorum olacak,beni neden üzüyorsun?''.Kırgınım.Yaşananlara,sevdiklerime,hissettiklerime.İstemediğim halde günün aymasına,korktuğum halde havanın kararmasına.Sinirlenince söyleyemediğim sözlere,istemsiz yaşaran göz yaşlarıma.En çokta kalpten sevdiklerime,yer verdiklerime kırgınım.Sustuğumda anlayamadıkları her cümleme,ağladığımda boğazımda sıra sıra dizilen dizeleri dinlemeyişlerine.Çekip gidişimi korkakça buluşlarına kırgınım.Destek olmayışlarına,yalnız olduğumu hatırlatışlarına.Her kendimle kaldığımda ki öfkeme,kendime laf geçiremeyişime,zaaflarıma...
Bende 'sen'
Başımı omzuna koyduğumda başlardı hayat.Nefesini duyduğumda açılırdı gözlerim. sesini duyduğumda ritimlenirdi kalp atışlarım.Sonra başımı omzundan kaldırıp yüzüne bakardım.o bebekler kadar masum yüzüne.gözlerin sanki bir şiirin en güzel mısraları.kirpiklerin sayılabilecek kadar güzel sürmeli kirpiklerin.Sana her baktığımda sanki bir cennete yasak girmiş küçük bir çocuk gibi hissediyordum.O kadar büyüleyiciydi ki o kadar eşsizdin ki o çocuk saflığımla algılayamıyordum.Sonra ellerin ulaştı ellerime.Kalbim o kadar hızla çarpıyordu ki işte dedim işte şimdi öleceğim.Bir şey vardı hareket edemiyordum,konuşamıyordum.Sadece bu mucizevi duyguyu hissedip,seni izliyordum.Sen bir şarkının en güzel melodisi.Seni dinlemek ah ne huzur bir bilsen.Durdun.Sustun.Aslında buna susmak denirse tabi.Dilin susmuştu ama gözlerin hala konuşuyordu benimle.Tereddüt etmeden sevginin çokluğuyla sarıldın.Öylesine farkında değildin ki sarılırken ne kadar sıktığını.Kaburgalarım sanki başka bir bedene geçiş yapıyordu a...
Yorumlar
Yorum Gönder